THT DUYURU

Teröre Lanet PKK, FETÖ, DHKPC vb... Terör Örgütlerine duyduğunuz öfkeyi buradan haykırın. Argo ve küfürlü kelimelerden kaçının.

siber güvenlik eğitimi
Seçenekler

Güneydoğu ve Yaşadıklarım...

Genghis Khan - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
Kıdemli Üye
Üyelik tarihi:
06/2009
Mesajlar:
4.460
Konular:
1451
Teşekkür (Etti):
583
Teşekkür (Aldı):
2143
Ticaret:
(0) %
317
109334
25-07-2009 05:04
#11
Gelen istihbari bilgiler büyük bir grubun bölgemize girme hazırlığında olduğu doğrultusundaydı. Bir taraftan harıl harıl muhtemel bir operasyona hazırlanırken, diğer taraftam tüm telsizciler bütün gün telsiz başında şifreli konuşmaları çözmeye çalışıyorlardı.


Başarılı bir şekilde sonuçlandırdığımız iki çatışmanın ardından bölücü örgüt bizim karakola baskın yapıp bizi yok etme plânları içerisindeydi, bölgede güçlü karakol istemiyorlardı. Adımız çoktan çevre karakollarda duylmuş, izel Çelik Ercan'ın bile isimleri zaman zaman anılır olmuştu.

Karakolun tamamı ile operasyona katılacaktık, yokluğumuzda batıdaki mekanize birliklerden gelecek desetek kuvvetler karakola konuşlandırılacak, biz de daha sonra bize bildirilecek koordinatlarda diğer birliklerle birleşerek operasyona başlayacaktık.


" Ay Işığı Operasyonu "


Bu ismi duyduğumda beynimden vurulmuşa döndüm, hemen karakol komutanımızın yanına giderek bunun sadece biri isim olduğunu mu sordum. Hayır, düşüncelerimde yanılmamıştım; ay ışığı tepemizdeyken büyük operasyon başlayacaktı, böylesine bir gecede darbe yemek akıllarından geçmezdi o soysuzların. Ancak bizim büyük kayıplar vermemize de sebep olabilirdi.


Arazide zifiri karanlıkta kaldınız mı hiç? Tepenizde ay varsa eğer, kraanlık bir odada yüzünüze fener tutulmuş gibi olur ortalık, attığınız her adım, eğer ufuk çizgisindeyseniz çok uzaklarda çıplak gözle kolayca farkedilebilir. Buna çok dikkat etmeliydik, yoksa askerlerimizin çoğunu kaybedebilirdik operasyonda.


Hazırlıklar tamamlanma aşamasındaydı, 8 adet 60 lık havan, 4 adet 81 lik havan, 6 adet mg-3, 4 adet uçaksavar, 4 kanas, 4 adet bixi, 3 adet A-6 makineli tüfek, 5 rpg-11, 6 rpg-7... Bunları düşündükçe gözüme uyku girmiyordu, büyük bir operasyon olacaktı, çok kayıp verebilirdik. Son gece askerleri topladım;


- " hepiniz ailenizi arayacaksınız yanımda, operasyondan bahseden olursa canını yakarım, seslerini duyun yeter, helallik istemeyin, bırakın rahat uyusunlar, birbirinizle de helalleşin, benden yana hakkım varsa helal olsun, siz de helal edin..."


Kubi hemen öne atıldı;


- helali hoş olsun da hocam ( sivilde öğretmen olduğum için ara sıra ağzından kaçırıyordu, ben de bi şey demiyordum, ama sadece Kubi' ye ) buraya kaç kişi çıktıysak o sayıda döneceğiz, içiniz rahat olsun " .


Eşimi aradım, ağlıyordu; sen her zaman aramazsın, sesinde bi şey var, dönmeyeceksin biliyorum diyordu. Dönmezsen eğer, ant olsun ben gelirim yanına; bunu bil, bil ve dön. Eşimle liseden arkadaşlığımız başlamış, üniversitede devam etmişti. Üniversitedeyken evlenmiştik, canımdan, hanımdan bir parçaydı. Nutkum tutuldu, yatıştırmaya çalışarak sakin olmasını, karakolda gayet rahat olduğumuzu, kilo bile aldığımı söyledim; inanmadı elbette... Annemleri arayamadım, annem sesimden hemen anlardı eşim gibi, arama dedim eşime de.


Herkes birbiriyle helalleşti, hazırlıklar tamamlandı ve istirahate çekildi tüm karakol (!).

Gece saat 2 gibi yola çıktık, en önde komutanım, arkasında ben, korucular ve diğerleri. En önde Çelik, arkada ise İzel, Ercan'ı karakolda bırakmıştık, dayanıksızdı diğerlerine göre, alışamamıştı henüz.


Dört gün sonra Bolu'dan gelen komado birliğiyle birleştik. Ertesi gün Foça'dan gelen birlikte arkadaşlarımı görünce dünyalar benim oldu, aynı gün Kayseri Komandoları' da katıldı bize; sayımız 600' ü bulmuştu. Bu da karşımızdaki hainlerin sayısının 1500 civarında olduğunu gösteriyorsu. Her zaman onların yarısı kadar birlik göreve giderdi; birimiz onların en az ikisi ederdi her zaman.


Önce uzak çevrenin güvenliği ve arkamızdan sarılmayı önleyebilmek için 200 kişilk bir komando grubunu arkamızda bırakarak devam ettik. Çapulcu takımına herhangi bir destek gelmesi, ya da bizim etrafımızdan dolaşarak kaçma çabalarını önlemek için böyle bir kuvvet geride gerekliydi.


Makinalı tüfekçileri ise vadinin her iki yanına yerleştirdik, keskin nişancılar da yerlerini almıştı, havanlar kurulmuş, roketler atışa hazır durumdaydı; artık hazırdık; geceyi beklemeye başladık, sabahın ilk ışıkları ile birlikte operasyon başlayacaktı. O ara gözüm Abdullah' a takıldı, Çeliğe zorla kola içirmeye çalışıyordu;


- Komutanım, bu hayvancık da bizim gibi Amerikan mallarını sevmiyor dedi ve ses çıkarmadan kıs kıs güldü.


İyiye işaretti bu, herkesin morali yerindeydi; Allah'ın izni ile üstesinden gelecektik bu hainlerin.


100 er kişilik iki grubu da kanatlara yerleştirip uzun menzilli silahlarla yer şaşırtma atışı ve toplu desteği sağlamayı düşündük.


Vakit gelmişti, emre gerek duymadan saatlerine bakan havancı ve roketçiler aynı anda silahlarını ateşledi., ortalık bir anda mahşer yerine döndü; gece güne dönmüştü sanki. Aynı anda da karşıdan uzun menzilli silahlarla yanıt gelmesi gecikmedi, havancılar durmuyordu, onlar havan toplarını namlularına sürerken makinalı tüfekçiler onları rahatlatmak amacıyla yaylı ateşine başlıyorlardı, kim ne zaman durup ne zaman ateş açacağını çok iyi belirlemişti, aferin çocuklar.


Telsizlerden ne yazık ki şehit haberlrini duymamız gecikmedi, ardı ardına geliyordu bilgiler;


- " Allah kahretsin, nerede bu adamların keskin nişancıları, Ata2 hemen nikoncu ve bir kanasçı daha alarak tepeye çık "


Telsizden bunu bana bildiren bölük komutanımdı. Bir taraftan tepeye koşarken diğer yandan da aşağıya bakıyordum. Hemen pozisyonumuz aldık, nikonu ikimize hedef tespiti yapacak, koordinatları verdikten sonra biz de silahlarımız ona göre ateşleyecektik; şerefsizler çok iyi kamufle olmuştu, keskin nişancıları kimse göremiyordu. O an karşıdaki ateş gücünün neredeyse yarıya indiğini farkettim, durumu foçadan gelen birliğin komutanı çoktan anlamış, helikopterlere haber vermiş, kendilerini alıp arkalarına havadan paraşütle atmalarını istemişti, helal olsun komutanıma. Arkadan kaçış yolunu tıkayacaklardı.


Yanımdaki keskin nişancı ile birlikte atışa başlamıştık, nikoncu çok iyiydi, verdiği koordinatların hepsi tutuyordu; toplam 8 keskin nişancılarını indirmiştik.

Aradan yarım saat geçmişti ki helikopterler foça birliği alıp havada süzülerek uzaklaştı. Gittikçe gücümüzü hissettirmeye başlamıştık, ancak şehit ve yaralı haberleri gelmeye devam ediyordu, bir taraftan onlara müdehale edilmeye çalışılıyor, diğer taraftan da mağaraların bulunduğu bölgeye yaklaşıyorduk. Mağaraların içine roket atışları başlamıştı çoktan, ortalık duman bulutu kaplandı, kimse bir şey görmeden ateş ediyordu. Nereye gitmişti bunlar, neden karşılık vermiyorlardı? Ateş kes emri geldi, 50 kişilik bir grup mağaralara gönderildi, mağaralar boştu, nasıl olur, bomboştu. Aradan yaklaşık 2 saat geçmişti ki helikopterlerden haber geldi, yaklaşık 400 kişilik kaçan grubu 100 kişilik foça grubu imha etmişti, dünyalar bizim oldu, hem de hiç kayıp vermemişlerdi. (Mağaraların uzantılarının olduğu ve yaklaşık 800 kişilik bir grubun buradan kaçıp kurtulduğu anlaşıldı, mağara çıkışları ancak aylar sonra tespit edilebildi.)

Şehitlerimizin sayısını o an tam olarak belirleyemesekte, hastaneye gönderilildikten sonra hayatını kaybedenlerle birlikte şehit sayısının 60 civarında olduğunu öğrendik, böylesine kısa süreli şiddettli bir çatışmada normal karşılansa da 60 can kaybı bizi yıktıi, diğer yandan da bize daha fazla güç verdi; intikam hırsı...


Aradan geçen saatlerin ardından herkes gelen helikopterlere binerek karakollarına doğru yola çıkıyordu. Birden tek tek atış sesleri gelmeye başladı, yer belli değildi, ama görerek ve rütbelilere ateş ediyordu. İki asteğmen arkadaşım boynundan ve kalçasından vurularak yere düştü. Sağa sola bakarken yanında durduğum helikopterin camını bir kurşun parçaladı, beni de görmüştü şerefsiz. Kendimi yere atarken komutanımın boynundan vurulduğunu görebildim ancak. Kafamızı kaldırsak ateş ediyordu. İki helikopter çoktan havalanmış taciz ateşine başlamıştı ancak görünmeyen neyi vuracaklardı bizim gibi. Kubi koşarak yanıma geldi, kanasımı aldığı gibi tepeye doğru koşmaya başladı, bir taraftanda bağırıyordu;


- Gördüm şerefsizi.


Yarım saat sonra Kubi atışa başlamıştı. Kubi'nin dördüncü atışından sonra karşıdan atış kesilmişti. Kubi ya vurmuş, ya da adamı kaçırmıştı, gidip kontrol etmek bu arazide saatler sürerdi, mesafe 1500 metreydi.


Yerden kalktım, Kubi ve Abdullah yanımdaydı,elimi neden çekmeye çalıştıkalrını neden sonra farkettim; elimdeki bezi komutanımın boynuna öyle bastırıyordum ki... Telsiz konuşmalarını duyan bir Kobra inişe geçti;


- yaralıyı hemen arka koltuğa bağlayın.

Pilot binbaşının emri kısa ve kat'iydi. Aradan 10 dk geçmemişti ki, hayatım boyunca asla unutmayacağım o telsiz anonsu geldi;


- Ata2 cevap ver, murat kimse hemen çağrıma gelsin.


Cevabımın ardından konuşma devam etti, az önceki pilot binbaşıydı bu;


- " Oğlum, artık karakol komutanı sensin, başımız sağ olsun, devrem şehit oldu. Son sözleri bana o karakola başka bir rütbeli atanmamasına dair yardımcı olacağıma dair yeminler ettirmek oldu. Değerini bil, bu bölgedeki tek karakol komutanı asteğmen sen
olacaksın " ...


Tutamadım kendimi, yere diz çöküp ağşamaya başladım, eşine, Ayşe ablaya nasıl söylerdim bunu, ya adaşım oğlu, yolunu gözlüyoprdu tıpkı diğer 60 şehidimizin aileleri gibi.


Başımı kaldırdığımda üç sulu göz beni karşıladı; Abdullah, Kubi ve Mehmet.

Komutanımın intikamı aylar sonra alınacaktı, ileride anlatacağım,
Mekânın cennet olsun komutanım, seni unutmadım.

-------------------
DEVAM EDECEK
-------------------
Genghis Khan
Bingöl Güneyi / 1992
---------------------

بِسْــــــــــــــــــــــمِ اﷲِارَّحْمَنِارَّحِيم
"VATANIMIN HA EKMEĞİNİ YEMİŞİM; HA UĞRUNA KURŞUN!"

Konu Genghis Khan tarafından (27-09-2012 14:27 Saat 14:27 ) değiştirilmiştir.
Genghis Khan - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
Kıdemli Üye
Üyelik tarihi:
06/2009
Mesajlar:
4.460
Konular:
1451
Teşekkür (Etti):
583
Teşekkür (Aldı):
2143
Ticaret:
(0) %
25-07-2009 07:39
#12
Çeliğin kulübesinin yanında oturuyordum, Çelik yarı oturur vaziyette her zaman olduğu gibi ufka bakıyordu, ardımızda gece karanlığından gelen minik çıtırtıya kulak asmadı bile; hepimizin kokusunu biliyordu artık; Kubiydi gelen.

- Hocam oturabilir miyim?

Bu çoçuğa komutanım demesini öğretemeyeceğim diye geçirdim içimden, ama hoşuma da gitmiyor değildi hani, özlemiştim mesleğimi.

- Hocam, sana bi şey soracam, ama baştan söyliyim bak, kızmak yok.

Tamam dercesine başımı sallayarak onayladım Kubiyi.

- Hocam, sen iki üniversite bitirmişsin diyorlar, iki de dilin varmış, aslı var mı bunların ?

Gülmemek için zor tuttum kendimi, ama o şartlar içinde çocuklar merak ediyorlardı bazı şeyleri, çoğu zaman sert gözükmeme rağmen içimde onlara karşı hissettiğim inanılmaz sevgi ve saygıyı biliyorlardı, hissediyorlardı.

- Anlatırım sana, ama önce iki çay kap gel bakalımm bizim şehur tenekelerle.

Kubi gitti çayları almaya, ardından Mehmet ve Abdullah geldi, sanki oralarda bir yerlerde bekliyorlardı. Sonradan öğrendim, benim hayatımı öğrenmek için Kubi'yi göndermişler önden, anlatacak olursam da onlara haber verecekmiş Kubi; elinde 4 çayla belirdi ve oturdu; hepsi bana bakıyorlardı.

Tamam, mesleğimden dolayı alışıktım anlatmaya ama bu başkaydı işte, karşımda dört genç beyin vardı ve dinleyecekleri benim hayatımdı, yalan söylesen bi türlü söylemesen bi türlü... Silah arkadaşlarıma yalan söylememeye karar verdim.

- Fransızca öğretmeniyim, okurken aynı anda Kamu Yönetimi ' de okudum, diye başlamıştım ki hemen sorulara geçtiler;

- Komutanım seni seviyorum nasıl deriz Fransızca?

- Hocam, sizin ...nızı, ..... dınızı, yedi ceddinizi nasıl deriz? Telsizden şerefsizlere söyleyeceğim.

Kubilay'ın bu sözleri bizi güldürmüştü.

Kısa kısa anlatarak meraklarını giderdim biraz. Kubilay'ın gözleri dalmıştı, uzaklara sabitlenmiş, sanki donup kalmıştı. Diğerlerine gitmeleri için işaret ettim.

- Sıra sende Kubi, ya anlatırsın, ya da bir hafta nöbet tutarsın dedim gülerek.

Yavaşça bana döndü ve;

- Hocam, senin vereceğin her cezaya razıyım ben, dedi.

Başladı anlatmaya. Kubilay Boğaziçi Üniversitesi Mütercim Tercümanlık Bölümü'ne birincilikle girmiş, burslu olarak okula başlamış. Okulda sol görüşlü guruplarla yaşadığı anlaşmazlıklar nedeniyle bir kaç kez okuldan uzaklaştırma cezası almış, ama her seferinde yılmayarak geri dönmüş. Çok kavgalara katılmış, kurdukları gurupla, terörist faaliyet içerisinde olduklarını belirledikleri tüm guruplara karşı neredeyse bir savaş başlatmışlar. Ülkücüler arasında sevilen bir kişi olup çıkmış kısa zamanda.

Bir gün; aniden bir kavga çıkmış, gece vakti nişanlısını evine bırakırken bunu sıkıştırmışlar bir köşede,

- " Hocam, kalabalıklardı, Ayşe'mi ellerinden alamadım, karnımdan bıçakladılar, başımı yardılar, ama yıkamadılar, ama Ayşeme vurdukları o bıçak darbesi canını vermesine yetti, oracıkta öldü hocam, bi şey yapamadım o an, ellerimde öldü, hepsi kaçtı soysuzlar. Sonra teker teker buldum hepsini, öldürmedim, ama ölmekten beter ettim; kırılmadık kemiklerini bırakmadım hiçbirinin, hepsi okulu bırakmak zorunda kaldı. Sonra da babamın tüm ısrarlarına rağmen okulu bırkarak bunlar gibi soysuzların canını almaya buraya geldim işte. Hocam; O kadar çok Kürt arkadaşım var ki, adam gibi adam hepsi, Türk dediklerimizden bile iyi olanlar var içlerinde, vatan sevgisi onlarda da var, namus, izzet, her şey... Bu dağdakileri işte bu yüzden anlamıyorum, neden kanarsınız ki dış güçlerin oyunlarına, oturun oturduğunuz yerde, ne siz, ne de biz; kimse ölmesin işte. Ama yok; birileri Türk - Kürt ayrımını çıkarttı, neymiş onlar düşmanmış. Hocam, bana kızma da; Kürtler'de insan, hepsi bu kanı bozuk soysuzlar gibi değil. " ...

Kubilay oldukça ileri görüşlü ve kültürlüydü, ailesi çok zengindi, ancak içindeki vatan sevgisi ( intikam da var tabii ) onu buraya getirmişti. Nişanlısını kaybetmesi onu daha da acımasız yapmış, ölmek için sanki her fırsatı (!) değerlendirir hale getirmişti.

- Kubi, bundan sonra operasyonlarda yanımdan ayrılmayacaksın, ben ne dersem onu yapacaksın.

- " Hocam, ister ceza ver bana, ben posta mosta olmam,hiç kusura bakma "

Bayılıyordum bu çocuktaki açık sözlülük ve cesarete, düşüncelerini yutmuyor, dile getiriyordu anında.

- Ne postası, ben posta memuruna mı benziyorum, yanımdan ayrılmayacaksın dedim, o kadar.

- " Tamam hocam tamam, kızma, başladın yine gözlüğünü silmeye ".

Demek bunu da farketmişti, gözünden bir şey kaçmıyordu Kubi'nin. Aylar sonra Kubi'yi şehadet mertebesine uğurladığımızda, ilk ve son kez bir askerim için keşke o değil de ben şehit olsaydım dedim, Kubi' yi çok seviyordum.

- " Hocam, bi şey daha soracam, ama buna da kızmak yok, anlaştık mı ?

Hayır desem yine soracağını bildiğim için tamam demek durumunda kaldım.

- " Hocam, Ayşe yengeyle nasıl tanışıp evlendiniz, anlatsana bi "

Yerimden kalkarken Kubi çoktan soluğu yemekhane çadırında almıştı bile, Eşim ile olan hikâyemi daha sonra anlattı Kubi' ye, ileride sizlerle de paylaşacağım.

-------------------
DEVAM EDECEK
-------------------
Genghis Khan
Siirt / 1992
---------------------

بِسْــــــــــــــــــــــمِ اﷲِارَّحْمَنِارَّحِيم
"VATANIMIN HA EKMEĞİNİ YEMİŞİM; HA UĞRUNA KURŞUN!"

Konu Genghis Khan tarafından (27-09-2012 14:27 Saat 14:27 ) değiştirilmiştir.
Sewqi - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
Yeni Üye
Üyelik tarihi:
07/2009
Mesajlar:
8
Konular:
0
Teşekkür (Etti):
16
Teşekkür (Aldı):
1
Ticaret:
(0) %
25-07-2009 11:49
#13
Annemse rüyada bile ana işte; bak üzerini örtmemişssin, yine bademciklerin azacak... Ah o kara gözlü eşim, ah anam...
ilk gününde gazi olmak nasip olmaz herkese, şehtilik de gelir inşallah...

Hepsini okuyamadım ama okuyacağım İnşaallah. Bazı yerlerde çok duygulandım, ben hiç Doğu'ya gitmedim,oraları görmedim, böyle şeylerde görmedim ama bunlar gerçek biliyorum, okurken de çok etkileniyorum. Allah, tüm askerlerimizin yardımcısı olsun. Allah, Türkiye'mize düşmanlık edene fırsat vermesin, birlik ve beraberliğimizi bozmayıp, kardeşce yaşamayı nasip etsin.
ErişiLmeZ - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
Üye
Üyelik tarihi:
07/2009
Mesajlar:
166
Konular:
33
Teşekkür (Etti):
5
Teşekkür (Aldı):
10
Ticaret:
(0) %
25-07-2009 13:10
#14
teşekkürler
ROTASIZKAPTAN09 - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
Üye
Üyelik tarihi:
07/2009
Mesajlar:
85
Konular:
19
Teşekkür (Etti):
36
Teşekkür (Aldı):
2
Ticaret:
(0) %
25-07-2009 13:19
#15
devamını beklıyorum
bende güneydoguda yaptım bılıyorum bazı yerlerı
okurken tekrar o günler aklıma geldi
tüm şehitlerimize allahtan rahmet ailerinede sabır diliyorum
--------------------- NE MUTLU TÜRK'ÜM DİYENE!!!
Genghis Khan - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
Kıdemli Üye
Üyelik tarihi:
06/2009
Mesajlar:
4.460
Konular:
1451
Teşekkür (Etti):
583
Teşekkür (Aldı):
2143
Ticaret:
(0) %
26-07-2009 06:19
#16
Kış iyice bastırmış, operasyonların ardı arkası gelmez olmuştu, yorgunluk ben dahil herkesin gözlerinde, her yerindeydi; dayanacak gücümüz tükeniyordu artık. Bölgede en az şehit veren ve o bölgede teörö örgütüne en ağır darbeyi vuran iki karakoldan biri olduğumuz için büyük küçük her operasyona bizi de dahil eder olmuşlardı. Bir kez operasyondan affımız istedim, askerlerimin çok yorgun olduğunu, dinlenmeleri gerektiğini söyleme gafletinde bulundum, yemediğim laf kalmadı.

Neden sonra Siirt 3 ncü Komando Tugay Komutanlığı'ndan gelen bir yazı 1 ay süre ile dinlendirileceğimizi, bu süre içerisinde isteyen askerleri izine gönderebileceğimi belirten bir emir geldi. Tamam dedim kendi kendime, karakolda kimse kalmayacak, herkes izine gitmek isteyecek. Gerçi bu durumda ayarlama yapma görevi yine bana düşüyordu.

Bir gece mevzileri dolaştıktan sonra muhabere çadırının önünden geçerken telsizcinin telaşla konuşmasına şahit oldum, anlamadım konuşmalarını, ama telaşlıydı, eli ayağına dolaşmış gibiydi.

- " isterseniz beni askeri mahkemeye verin, ama komuanıma bunu ben söylemem " .

dedi ve telsiz konuşmsını bitirdi. Hemen girdim içeri;kiminle konuştuğunu, bana söyleyemeyeceği şeyin ne olduğunu sordum. Kem küm ettikten sonra;

- " isinler kaldırılmış komutanım, yeniden operasyona gönderilecekmişiz yakında " dedi.

Gülerek, bunu zaten beklediğimi, içini rahat tutmasını, bizim asıl yerimizide durduğumuz için rahatsız olduğumuzu söyledim.

Sabah Kubi geldi koşarak,

- " hocam, kalk bacın arıyor " dedi.

Aylar geçmesine rağmen kızkardeşim hiç aramamıştı ben, arayamazdı ki zaten, telefonumuzu kimseye bildirmemiştim, ara sıra ben arıyordum onları, o kadar... Sesi titrekti, karmaşık konuşuyor, hiç bir şey anlayamıyordum. Kızdım bi süre sonra, saçmalayamaya devam edecekse kapatmasını söyledim. " abi " diyip ağlayarak kapattı telefonu. Bir saat geçmeden babamlar aradı, babamda da aynı ses tonu neredeyse, birden aklıma annem geldi, acaba ona mı bir şey oldu dedim kendi kendime, yoo, onunla da konuştum.

Artık pimpiriklenmeye başlamıştım iyice, neden herkes aynı günü seçmişti aramak için. Herhalde televizyonda çıkan haberlerden etkilenmiş olup merak etmişlerdir diye düşündüm.

Neden sonra aklıma eşim geldi, aradım; evde kimse yok. O zamanlar cep telefonumuz da yoktu,, komşuları aradım, kimseye ulaşamıyorum, eşimin babasını aradım, herkes ağız birliği etmiş sanki; nasılsın, yemek yiyebiliyor musun...? Herkesle konuşmuş, bir eşimle konuşamamıştım, endişem artıyordu giderek. Aklıma birden aynı dün doğumlu olduğum kardeş gibi büyüdüğümüz Mehmet geld, hemen onu arayıp durumu anlattım, hemen bizim eve gidip eşime bakmasını ev beni aramasını söyledim.

( Eşime Ayşem derdim hep, ikimizinde çok sevdiğimiz bir şarkının anısıydı; ikimizin de hoşuna giderdi. Liseyi ve üniversiteyi birlikte okumuş, üniversite bitmeden evlenmiştik. Çocuğumuz yoktu henüz, askerliğimin bitmesini bekleyecektik bunun için, öyle karar almıştık; daha doğrusu bu karar benimdi. Geri dönemezsem onu ******mzla, bir başlarına bırakmak istemiyordum. Ailesinin Alevi olması aramızda hiçbir engel teşkil etmemişti, babsıyla Cuma namazlarına birlikte gider, Ramazan'da iftar sofrasına birlikte otururduk, kimi zaman Alevilerin nasıl bir kökenden geldiğini ve bizimle aynı hayatı yaşadıklarını bilmeyenlere kızar dururdum. Dünya tatlısıydı, bana tutumlu olmasını o öğretmişti; bana o kadar çok şey öğretmişti ki, o benim bu dünyadaki kanatlarımdan biriydi; diğeri ise babam...)

Yaklaşık bir saat sonra Mehmet'ten telefon geldi.

- " Murat ... "

E hadi, konuşsana be oğlum, ne oldu, Eda nasıl, neredeymiş, neden telefona o kadar süre cevap vermemiş...?

Mehmet'in ağlamaklı sesini duyunca elim ayağım titredi, olduğum yere çöküp kaldım, konuşamıyordum, nutkum tutulmuştu.

Eda eve gitmiş eşyalarından bazılarını almak için ( yokluğumda babasında kalıyordu ) . Ayağı takılıp düşerek başını beton zemine vurmuş; beyin kanamasından hayatını kaybetmiş. Mehmet ve ben; ikimiz de ağlıyorduk...

Onbeş dakika sonra Tugay'dan beni almak için bir helikopterin kalkmak üzere olduğunu, yarım saat içinde hazır olmamı belirten bir semac geldi. Devrelerimden biri yokluğumda karakolda bulunmak üzere aynı helikopterle geliyordu. Tabancam hariç her şeyimi bırakarak hazırlandım; sonra Kubi'nin elimi tutup çekiştirmeye başladığını gördüm, azarladım , sırası mı şimdi dedim; utanarak çekili, ama halâ elime uzanmaya çalışıyordu.

İşte o an farkettim elimde sıkarak kırdığım gözlüğümün sol avuç içimi parçaladığını...

Kubilay'a baktım; başını kaldırdı ve ağlayarak sarıldı,kendimi tutacak gücüm kalmamıştı...

Helikopterdeydik, aklımda binbir düşünce vardı; hiçbirini tamamlayamıyordum, her şeyde eksik parça vardı artık hayatımda. Helikopterde telsiz konuşmalarına dikkat ettim; koordinatlarını verdikleri karakol bizimkiydi. Neler olduğunu sordum; Plt. Yüzbaşı geçiştirdi, ancak silah sesleri gelmeye başlamıştı telsizden; kapattı telsizi.

Israrlarım karşısında karakolumuzun baskına uğradığını, ancak merak etmememi, yardımın çoktan yola çıktığını söyledi. Hemen beni geri gö türmesini söyledim, reddetti; beni Tugay'a gö türmek için emir aldığını, bunu da yerine getireceğini söyledi. Ne kadar ısrar etsem boş, geri dönmüyordu. Tabancamı çıkararak;

- " Komutanım, sizden özür dilerim, geri dönüş sebebini bununla açıklarsınız oradakilere, sonra isterseniz beni askeri mahkemeye de verebilirsiniz, eş,mi kaybetmiş olabilirim, ancak oradaki canlar bana emanet, o karakol benim; karakolumu ve askerlerimi yalnız bırakamam " dedim.

Yüzbaşının kısık sesle " aslanım " dediğini duyduğumda helikopter çoktan geri dönerek hızını arttırmıştı...

Çocukluk aşkımı; eşimi kaybetmiş, ona karşı son görevimi bile yapamamıştım, halâ ezikliğini her an yaşarım, umarım beni affetmişsindir, ahrette yanına geleceğim günü özlemle bekliyorum.

Kanatlarımdan biri kırıktı artık...
Mekânın cennet olsun EDAM...

-------------------------
DEVAM EDECEK
-------------------------
Genghis Khan
23 Şubat 1992 / Siirt


( Karakola yapılan baskını ileriki bölümlerde anlatacağım )
---------------------

بِسْــــــــــــــــــــــمِ اﷲِارَّحْمَنِارَّحِيم
"VATANIMIN HA EKMEĞİNİ YEMİŞİM; HA UĞRUNA KURŞUN!"

Konu Genghis Khan tarafından (27-09-2012 14:31 Saat 14:31 ) değiştirilmiştir.
Genghis Khan - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
Kıdemli Üye
Üyelik tarihi:
06/2009
Mesajlar:
4.460
Konular:
1451
Teşekkür (Etti):
583
Teşekkür (Aldı):
2143
Ticaret:
(0) %
26-07-2009 10:20
#17
Helikopter 3 ncü sortiyi yaparken aılan ateşle geri çekilmek zorunda kaldı, inemiyorduk biir türlü. Paraşüt olup olmadığını sordum Yüzbaşıya, bana dönerek;

- " deli misin sen, bu yükseklikten atlarsan paraşütünün açılmayacağını bilmiyor musun sen? " diye bağırdı.

Yüzelli metreye çıkarak karakolun arkasındaki kayalıklara dolaşmasını istedim;

- " merak etme sen komutanım, sivilde ve askerde muharebe atlayışı çok yaptım, hem efsunluyum ben, bana bi şeycik olmaz, benim meleğim var yukarıda artık " diyerek paraşütü kuşandım.

Helikopter kayalıklara doğru alçalırken aşağıdaki görüntüyü net olarak görebiliyordum; tüm karakol; özellikle ağır silahlar karakola ateş açan bölgeye doğru yoğun ateş içindeydi, afferim çocuklar dedim içimden.

Paraşüt henüz açılmıştı ki, bana doğru yaklaşan ıslık sesini duyunca ; hayır dedim içimden, henüz erken, haydi yavrum, ıskala beni, zaten bu şerefsizler o kdar uzaktan havada beni nasıl vuracak derken dualarımı da eksik etmiyordum. Rpg-11' di bu;

- Kahretsin, Rpg-7 kullansanıza be, hay ben bu silahları size verenlerin, soyunu sopunu.... Bunları söylerdek roket paraşütü delerek geçip gitti, iplerin neredeyse yarısını kaybetmiştim, yer neredeyse ayaklarımın altındaydı. Yedek paraşütü de henüz açmıştım ki büyük bir acıyla yere çarpmam bir oldu. Ayağa kalkamıyordum, baktım, kan yok, eeee; vurulmadıysam neden kalkamıyordum...? Sol ayak bileğimin çıktığını o an farkettim, Hafif doğruldum, sonra ayağa kalkarak, yanımdaki kayaya öyle bir tekme attım ki gözümden yaş geldi; tamam bu beni bir süre idare ederdi; bileğim oturmuştu yerine.

Bulunduğum yerden neler olduğunu anlamaya çalıştım; yaklaşık 30 kişilik bir guruptu sanırım, ağır silahları yoktu roketler haricinde, seri atış yapmamalarından cephanelerinin az olduğunu anladım. Telsizle temas kurmaya çalıştım, ses veren yoktu, çıldırmak üzereydim, koca karakolda bir kişi çevrime gelmiyordu.En sonunda dayanamadım;

- Cevap verseniz be, Ata2 ben, çevrime çıkın biriniz ...

" Tabi tabi, ben de Fatih Sultan Mehmet, memnun oldum At2 " ....

Kubilaydı bu; tabi ya, benim geldiğimi nereden bileceklerdi, birinin benim kanaldan konuştuğunu zannetmişlerdi. İsimlerini de söyleyemezdim çevrime.

- Ata2 konuşuyor canımı sıkmayın benim, cevap versin biriniz hemen ...

" At2 misin nesin, bana bak boyunu posunu görelim de seni yere uzun nasıl oturtuyorum göstereyim sana "... Bu da Mehmet' ti..

Yaklaşmam imkânsızdı ben olduğumu anlamadan, yoksa bana da ateş açabilirlerdi.

- Son çağrım, biriniz bi şey sorsun bana, cevaplayayım, oraya gelmem lazım ...

" Tamam o zaman At2 ( dalga geçiyorlardı Ata2 demek yerine ) ; ben hangi üniversiteyi neden yarıda bıraktım, vs vs.... ", Kubiydi yine konuşan.

- Bana bak sarsık, seni Boğaziçi'ne bi gömerim bi daha çıkamazsın, oyun oynamanın sırası değil, oraya geliyorum, ateş açan olur da sağ kalırsam oraya gelince ne yapacağımı siz düşünün ...

" Lan, ben dedim sana bu bizim hoca diye, dinlemediniz ki..." Kubilay yırtmaya çalışıyordu sözüm ona, telsizi açık bırakarak konuşuyordu kasten; onca sorunun içinde öyle bir güldüm ki anlatamam.

- Boğaziçili, iyi dinle beni, ( Sadece operasyonalrda kullandığımız şifreli kanaldan konuşuyorduk ) hemen havanları hazırlayın, havancılar tatilde mi yoksa, vereceğim koordinatlara arka arkaya 10 havan topu göndersinler, 6 ncı havan topunda GTT 3 atış yapsın, bitince 5 dk bekleyin ve MG-3' ler ne akdar mermileri varsa boşaltsın, kafasını kaldırmayın şerefsizlerin...

Öyle bir gümbürtü koptu ki bir anda, ben bile irkildim bir an, şamatayla birlikte var gücümle koşmaya başladım, 80 metre kadar kalmıştı karakola, eşim geldi gözümün önüne; " ah canım, sen toprağın altındayken nasıl nefes alırım ben, nasıl, bunu bana nasıl yaparsın, nasıl beni, bırakıp gidersin..." Bir taraftan da Kubi ve Abdullah bağırıyordu;

" Komutanım, yat, sana ateş ediyorlar görmüyor musun" ... , sanki kurşunların isabetini bekliyordum yavaş adımlarla. Bir an sanki bir şey, bir güç itti beni yere, sonra güzel bir gülüş, sıcaklık; tamam dedim 2 nci de başaracak bu adamlar...

Aradan 5 dk kadar geçti sanırım, şoku atlatıp kendime geldim, omzum yanıyordu, ama acı hissetmiyordum, hemen kanı durdurmak için elbisemi ve atletimi yırtıp turnike yaptım; kurşun içerideydi, bu sefer çıkmamıştı, kalkarak koşmaya devam ettim.

Kubilay ve Mehmet'in yanına geldiğimde gördüğüm manzara gözlerimi yaşarttı; askerlerimin hepsi olması gerekn yer ve atış pozisyonundayıd; devremse durumu gayet iyi idare etmişti.

Çatışma yaklaşık 1,5 saat sürdü, karşıdan ateş kesilmişti, herkesin beklemesini, bu arada ileri gözetleyicilerin ve nikoncuların bölgeyi taramasını söyledim, yanıt gecikmesi;

" Kaçmışlar komutanım "

Atılan naraları ve çığlıkları duymalıydınız, hemen karşı tarafın bulunduğu yere gittik, 12 leş yerdeydi, kaçış yolundaki kan izlerinin çokluğundan kaçanların arasında yaralalıların da olduğunu anladık. Takip gereksizdi; nasıl olsa kaçacakları yer yoktu, gittikleri istikametteki karakolun kucağına düşeceklerdi. Hemen diğer karakola haber verdim, hazırlıklarını yapıp pusu da kuracaklarını söyleyerek neşeyle ayrıldılar çevrimden; neşeyle...

Kubi bana bakarak;

- " Hocam, senin cenazede olman gerekiyor, neden gitmedin, nasıl haber alıp nasıl geldin, sen nasıl adamsın...? " diğerleri onu dürterken Kubi konuştukça konuluyordu; seviyordum bu ******. Sendeledim, Mehmet'e yaslandım, kan kaybından kendimden geçmek üzereyken yine Kubi'nin sesini duydum;

- " Korkmayın lan, hocama bi şey olmaz, onun ikinci yarası değil mi bu, hocamda hepimize yetecek kadar kan var " .... Gerisini hatırlamıyorum zaten. Yarım saat sonra gelen helikopterdeki doktor kurşunu çıkartmış, 2 gün sonra uyanabildim, bir haftanın sonunda ise yeniden ayaktaydım.

Kubi geldi yanıma yine;

- " Hocam, kızma da sana bi şey hazırladık biz; Abdullah'ın fikriydi bu, bunun temsilisi olmaz ama, yaptık gene de .

Beni gö türdükleri yerdeki toprak parçasının üzerindeki eğri büyrü taşta şunlar yazıyordu;

Hocamız, Komutanımızın Değerli Eşi
..................
23.01.1972 / 23.01.1992

Ben bu çocuklar için ölmeyeyim de ne yapayım...

Abdullah' ın güzel sesiyle okuduğu duaları dinledikten sonra kimseye bir şey söyleyemeden tepeye çıkıp sabaha kadar kaldım orada...
---------------------

بِسْــــــــــــــــــــــمِ اﷲِارَّحْمَنِارَّحِيم
"VATANIMIN HA EKMEĞİNİ YEMİŞİM; HA UĞRUNA KURŞUN!"

Konu Genghis Khan tarafından (27-09-2012 14:38 Saat 14:38 ) değiştirilmiştir.
Genghis Khan - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
Kıdemli Üye
Üyelik tarihi:
06/2009
Mesajlar:
4.460
Konular:
1451
Teşekkür (Etti):
583
Teşekkür (Aldı):
2143
Ticaret:
(0) %
26-07-2009 19:33
#18
Operasyonlar irili ufaklı devam ediyordu ardı arkası kesilmeden. Askerlerin neredeyse tamamı neredeyse bitik durumdaydı, ama hissettirmemeye çalışıyorlar, birbirlerine destek olmaya gayret ediyorlardı.

G.T.T. mevzisinde askerlerle sohbet ederken telsizci çevrimden aşağı inmem gerektiğini söyledi. Apar topar aşağı inerken de muhtemel bir operasyonu bu bedenlerin nasıl kaldıracağını düşünüyordum.

Tahmin ettiğim gibi görev emri gelmişti yine, hemen mesajı anlayıp uygulanabilirliğini içeren karşı cevapla geri gönderdim.

Bu kez farklıydı , ilk kez birliğe pusu için görev veriliyordu, 15 gün pusu atacaktık belirtilen koordinatlarda, bu daha fazla cephane, daha fazla yiyecek, kısacası hre adımda ağırlaşacak olan yük demekti. Pusudaki birliklere yardım gönderilemeyeceğinden iyi bir planlamadan sonra yola çıkmamız gerekiyordu.

Ertesi gün tim çavuşlarını topladım, durumu anlattım, gidip diğerlerine de anlatmalarını, söylemiş olduğum hazırlıkları yapmalarını söyledim. Fazlasıyla su almamız gerekiyordu, tuz tabletleri, mikrop kırıcılar... Bu pusu işi canımı sıkmıştı, 15 kişi gidecektik pusu görevine, zaten daha fazla sayıda olmamız yerimizi açıkedebilirdi ilerleyen günlerde.

Görev noktasına belirlediğiamiz zamandan 7 saat sonra ulaşabildik; kar zaten zordu, bastıran tipi yolu iyice zorlaştırmıştı bizim için. Hemen 6 kişi çevre emniyetini almak üzere belirlediğimiz noktalarda yerini aldı, diğerleri ise bu çemberin içinde görüş alanlarını gözetler pozisyona geçerek beklemeye koyuldu.

Ölüm sessizliği başlamıştı...

İlk günler

Her ne kadar yorgunluk üzerimizde fazlasıyla olsa da, kimse gözünü kırpmıyordu. Usulca Kubi geldi yanıma,

- " Hocam, kim ne zaman uyuyacak, onu belirlesek iyi olmaz mı ...? "

Kubilay haklıydı, ancak bu görevde kimse gözünü bile kırpmadan 15 günü tamamlayacaktı, buna mecburduk. Birimizin bile uyuması demek, diğerlerinin de rehavete kapılıp uyuma ihtimalini güçlendirecekti; böyle bir durumda ise bizi kimse oradan sağ kurtaramazdı. Vadinin sırtlarında yuvalanan terörist gruba karşı yapılıyordu pusu görevi. Muhtemelen onlara operasyon yapacak diğer birliğin harekâtını engellemek için onlar da pusuya çıkacaklardı, pusuya karşı pusu kurmuştuk kısacası. Kubilay bunu duyunca pek hoşnut olmadı, ancak diğer birliğin güvenliğini sağlayacağımız için daha bir silkindi, kendine geldi ve diğerlerinin yanına giderek durumu onlara da anlattı. Bu bilgiyi onlara daha önce vermem demek, göreve gidiş yolunda düşük moralli olmalarına neden olacak, bu da bizim için iyi sonuçlar doğurmayacaktı .

7. Gün

" Hocam bak, 4 kişi iniyor kayalardan aşağıya, indiklerinde temizleyelim mi hepsini..?

- Evet Kubilay, hepsini temzileyin, görevi berbat edin, ben de buradan karakola kdar kovalayayım sizi....

Susarak yanımdan ayrıldı. Kimse, grubun tamamı mağaralardan çıkana kadar tek kurşun bile atmayacaktı, bu hem diğer birliğin görevini, hem de bizim canımızı tehlikeye atardı. Bunlar keşif koluna benziyordu, zaten giyimlerinden uzaklaşmayacakları belliydi, çevreyi kontol için ara sıra yakın civarda dolaşıp geri döneceklerdi; oldu da, belli aralıklarla geri döndüler sürekli.

- " Komutanım, mağaralardan dışarı çıkan 4 girişi tespit ettik " ...

Dürbünle baktığımda, belli belirsiz gözüken çıkışları net olmasa da seçebiliyordum.

11.Gün

Askerlerime 24 saat boyunca dönüşümlü olarak 12 er saat uyumalarını söyledim, ertesi gün bir şeyler olabilirdi, dinç olmaları gerekiyordu. Uykusuzluktan gözlerim kan çanağına dönmüş, uzağı seçemez olmuştum. Artık gelmeleri gerekiyordu, telsiz bataryaları da bittiğinden kimseyle çevrime geçemezdik, hoş bitmeseler de bu imkânsızdı, bizim orada olduğumuzu kimsenin bilmemesi görevin başarıyla sonuçlanması açısından hayati önem taşıyordu.

13 ncü gündeydik, halâ ses yoktu. Bize verilen emir, 13 gün dolduktan sonra diğer birliğin gelmemesi durumunda nasıl geldiysek, o şekilde oradan ayrılmamızdı.

14 ncü gün de gelen olmayınca o gece oradan ayrılacağımız söyledim, ay da yoktu tepemizde, gelişimiz gibi, dönüşümüzü de fark etmeyeceklerdi.

- " Hocam, mağaraların çıkışlarını tespit ettik, günlerdir buradayız, bizden haberleri yok, bu gece gidip oray havaya uçuralım " ...

Yine Kubilaydı konuşan. ( Kubilayı çok sevdiğimi bildiklerinden olsa ferek, aramızda ulak olmuştu sanki )

Düşünmüyor da değildim, yanımızda yeterli miktarda A4 ve C4 vardı. Herkesin 2' şer kilo taşıdığını düşünürsek toplam neredeyse 30 kilo patlayıcımız vardı; mağaraları başlarına yıkmamıza yeter de artardı bile.

Tamam dedim, Kubilay sen burada kalacaksın; Mehmet, Abdullah, Cengiz,İsmail ve Soner; sizler benimle geleceksiniz. Herkes 6 ' şar kilo taşıyacaktı, tuzaklamaları hazırladık, sadece fünyeler oraya ulaştığımızda takılacaktı; herkes ne yapacağını biliyordu.

Kubilay'a terslik olurda çatışma çıkarsa tek mermi bile atmamalarını, yerlerini belli etmden yavaşça çekilerek karakola dönüş yoluna geçmelerini söyledim, isteksizce kabul etti.

İki saat sonra vadiyi aşarak ters istikametten mağara girişlerine ulaştık, fünyeler takıldı, zaman ayarları aynı anda çalıştırıldıktan sonra hızlıca geri çekilmeye başladık. Aşağı inerken ardımızdan ateşe başladılar, Soner'in düştüğünü gördüm sadece karanlıkta, diğerleri durup onu almaya yeltenince, çabuk devam edin dedim. O anda Patlayıcıların infilâk etmesiyle kulakları sağır eden bir gürültü oldu ve mağaraların olduğu tepe olduğu yere çöktü, ancak atış halâ devam ediyordu; bizim de fark edemediğimiz nöbetçileri olmalıydı bunlar. Kubilay'ın olduğu bölgeden ateş gelmemesi Kubilay'ın dönüşe geçtiğini gösteriyor diye düşünürken, ters istikametten bize ateş açanlara karşılık verilmeye başlandı, şaşırmıştım, orada olduğumuzu bilen yoktu, hem olsa da bu kadar çabuk gelmeleri için ışınlanmaktan başka çareleri yoktu.

Kubilay'dı bu, biz mağaralara doğru ilerlerken, o da ters istikametten mağaralara yaklaşarak ve beklemeye başlamış. Mağaraların olduğu yerdeki görüntüden oradan kimsenin sağ çıkamayacağı belli oluyordu. Bize ateş açanlar ise sağa sola yayılmış 6 kişilik grup baskı altına alınmış, ateşleri bastırılmıştı.

Hemen geri dönerek Soner'e ulaştım. Gözlerimin içine bakarak,

- " Ben demiştim içimden, ya Abdullah ya Komutanım gelir diye " ve bunnları söyledikten sonra bayıldı. Yarası ağır değildi, fakat ani kan kaybından şoka girmek üzereydi, elimden geleni yaparak sırtıma aldım ve koşmaya başladım.

----

Oradan hepimiz sağ çıktık; ertesi gün özel kuvvetlerin yaptığı araştırmada, mağaraların içinde en az 30 kişi kadar bir grubun olduğu tespit edildi. Soner'in yarası iyileşti, hemen izine gönderdim onu. Kubi... Ona diyecek laf yok, beşimizin hayatını o kurtarmıştı cesaretiyle.

-------------------
DEVAM EDECEK
-------------------

Genghis Khan
Siirt / Şubat 1992
---------------------

بِسْــــــــــــــــــــــمِ اﷲِارَّحْمَنِارَّحِيم
"VATANIMIN HA EKMEĞİNİ YEMİŞİM; HA UĞRUNA KURŞUN!"

Konu Genghis Khan tarafından (27-09-2012 14:40 Saat 14:40 ) değiştirilmiştir.
NüKReDiT_OuSHaN - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
Yeni Üye
Üyelik tarihi:
07/2009
Nereden:
Ankara
Mesajlar:
32
Konular:
3
Teşekkür (Etti):
0
Teşekkür (Aldı):
3
Ticaret:
(0) %
27-07-2009 14:42
#19
Murat abi eğer mümkün olursa seninle tanışmayı çok isterim.benim amcamda aynı dönemlerde şırnakta özel harekatta görev yapıyordu.ondanda dinledm böyle olayları.
bu kahramanlar oldukça korkusu yok kimsenin.Allah hepinizden razı olsun.Şehidlerimizin ruhu şad olsun.
---------------------
Zemahşerim, ülkücüyüm bilin lan!

Vücudumu dilim dilim dilin lan!

Adımı, soyadımı da silin lan!!

Kanı kanın yıkadığı an olsun!

Çal sur düdüğünü durma İsrafil...

KAHROL amerika KAHROL israil...!!!

Osman Öztunç
Croness Teşekkür etti.
Genghis Khan - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
Kıdemli Üye
Üyelik tarihi:
06/2009
Mesajlar:
4.460
Konular:
1451
Teşekkür (Etti):
583
Teşekkür (Aldı):
2143
Ticaret:
(0) %
27-07-2009 14:55
#20
Alıntı:
NüKReDiT_OuSHaN´isimli üyeden Alıntı Mesajı göster
Murat abi eğer mümkün olursa seninle tanışmayı çok isterim.benim amcamda aynı dönemlerde şırnakta özel harekatta görev yapıyordu.ondanda dinledm böyle olayları.
bu kahramanlar oldukça korkusu yok kimsenin.Allah hepinizden razı olsun.Şehidlerimizin ruhu şad olsun.
Dünya küçük kardeşim, böyle duyguları paylaşanları ben de tanımak isterim. Yeri gelmişken söyleyeyim. Özel harekât için teklif geldiğinde kabul edemeyişimin en büyük ve asıl nedeni, kalçama girip kalça kemişiğimi parçalayan iki kurşundan sonra takılan platinlerin ( 2 ay sonra çıkarıldı platinler ) paraşüt atlayışlarıma engel olmasıydı. Bunun acısını yüreğimde halâ hissederim. Şırnak Özel Harekât' ı bilirim, çakı gibiydi hepsi, eminim ki aradan geçen yılalr onları daha da iyi yapmıştır. Amcanı ismen tanıyabilirim; bana pm atarsan sevinirim.

İlginize, ülke sevginize teşekkürler...


Bir çok kez vücudumun çeşitli yerlerinden yaralandım, şehit olmak bir türlü nasip olmadı, Allah nasip etmedi bunu bana, oysa eşimi kaybedişimin ardından daha da çok ister olmuştum. Altı kez vuruldum, çeşitli ameliyatlar geçirdim, şükürler olsun ki kalıcı bir iz olmadı vücudumda. Ancak her sağ kalışım, bana emanet edilen canların birer birer şehit olmasını engelleyemeyişimi üzerimde dayanılmaz ağır bir yük haline getirdi. Forumda bir arkadaş; " Söz konusu vatansa gerisi teferruattır " demişti. Bunları ona ithafen söylüyorum; bak kardeşim; ölümedn korkmadığını söyleyenlere asla inanmam, ama söylediğin cümleyi kabul edip uygulama aşamasında gözünü budaktan sakınmayaların önünde ise saygı ile eğilmesini de bilirim. Ben onların arasında yaşadım, nicelerini kendi ellerimde verdim toprağa, aileleri ne haber veren ilk ben oldum çoğu zaman; bu nasıl ağır bir yüktür bilir misin sen...? Nefesin daralır, ölümü ensende hissedersin ortada hiç bir şey yokken, keşke onun yerinde ben olsaydım dersin her seferinde. Vatan için can vermek nasip olmadı, dediğim gibi Allah istemedi benim o mertebeye ulaşmamı.

Hayatta olduğum sürece, bu vatanın değil bir avuç toprağını; bir kum tanesini bile kimseye vermeye niyetim yok...
---------------------

بِسْــــــــــــــــــــــمِ اﷲِارَّحْمَنِارَّحِيم
"VATANIMIN HA EKMEĞİNİ YEMİŞİM; HA UĞRUNA KURŞUN!"

Konu Genghis Khan tarafından (27-07-2009 15:04 Saat 15:04 ) değiştirilmiştir. Sebep: İlâve

Bookmarks


« Önceki Konu | Sonraki Konu »
Seçenekler